Lefter
Benim Fenerbahçeli olmamın nedeni
babamdır. Babamın Fenerbahçeli olmasının nedeni ise dedemin onu Taksim stadındaki İngiliz karması ile Fenerbahçe arasında oynanan Harrington Kupası maçına götürmüş
olmasıdır. Bir yandan İngiliz işgali İstanbul’da sürerken bir yandan da Lozan
barış antlaşması yürütülüyormuş. Ve bu maç adeta kurtuluş savaşının mühürü
yerine geçmiş. Fenerbahçe maçı 2-1 kazanınca Taksim stadını dolduran halk
sokaklara dökülmüş ve Beyoğlu’nda gösteriler yapmışlar. General Harrington
kupası maçı yalnızca bir maç olmaktan çok öte bir olaya dönüşmüş ve
İstanbulluların işgale gerçek başkaldırısı o zaman ortaya çıkmış. Ve babam
böylece Fenerbahçeli olmuş.
Babam için en büyük futbolcu Fenerbahçe’nin o
zamanki kaptanı Zeki Rıza Sporel’di. Sonra da Lefter.
Zeki Rıza Sporel, 1921’de Avrupa
turnesine çıkan Galatasaray’ın başarılı olması için Galatasaray takımına ödünç
verilmiş ve Werder Bremen ve Köln gibi Alman takımlarına Galatasaray formasıyla
goller atmış. Böyle bir şeyi bugün yapmak mümkün olabilir mi?
Zeki Rıza Sporel öldüğünde babam
ağlamıştı. “Bir devir kapandı, o yalnızca bir futbolcu değil aynı zamanda
Türkiye’nin kurtuluş tarihinin sembollerinden biriydi” demişti.
Dedem takım tutmaz, futbolla
ilgilenmezdi. Yalnızca Fenerbahçe’nin yabancı takımlarla yaptığı maçların
sonucunu sorardı bize.
Babam, kardeşimle beni Fenerbahçe
maçlarına götürürdü. Küçücük bir çocukken Lefter’i, Can’ı, Şeref’i, Basri’yi,
Naci’yi, Ergun’u izleme şansını yakaladım. Rakip takımlara bırakın küfür edilmesini
onları yuhlamak bile ayıp sayılırdı. Birisi böyle bir şey yapsa hemen onu
sustururlardı. En ağır söz "Hakem gözüne gözlük" diye bağırmaktı. Herkes sadece kendi takımını alkışlar ve desteklerdi. O dönemin Fenerbahçe sloganı basit bir cümleden ibaretti "Ver Leftere Yaz Deftere."
Lefter, bütün bu futbolcular
arasında benim en çok ilgimi çeken oyuncuydu. Ben onun 30’lu yaşlardaki haline
yetiştim. Ama o yaşında bile delikanlı gibi oynardı. Bir maçta kendi kalesinden
aldığı topu çalımlarla rakip kaleye kadar getirip gol yaptığını görmüştüm. Beni
babam Fenerbahçeli yaptı ama Fenerbahçe’yi sevmemde en büyük rol Lefter’e
aittir.
Lefter’in ölümü iyi bir futbolcunun
ölümü değildir yalnızca. Bir devir kapandı onunla. Tıpkı babamın Zeki Rıza
Sporel için dediği gibi. Efendilik devri kapandı. Topu taca attığında gider,
alır, gelir, rakip oyuncunun elini sıkar ve ona verirdi.
Ölmeden üç gün önce Aziz
Yıldırım’a yazdığı mektubu okurken içim burkuldu, yüreğim daraldı. 86 yaşında bir
adamın yazdığı veda mektubuydu o. Okur okumaz anladım. Hissetmişti öleceğini.
Ve her an öleceğini bekleyerek tedirgin dolaştım durdum etrafta. Sonunda
beklenen oldu ve bir devir kapandı.
Lefter’le birlikte pek çok şey öldü.
Spor konusunda
Futbolda Hakem Sorununun Çözümü 5 Eylül 2026Kardelenler ve Cumhuriyet27 Temmuz 2026Üç Korner Bir Penaltı9 Ekim 2021Kadın Voleybolu ve Türkiye 19 Ağustos 20218 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.