Tek Dersten Nasıl Geçtim?
1965 yılında Ankara’da Mimar
Kemal Ortaokulunu bitirip de Atatürk Lisesine kayıt için geldiğimde adeta
çarpılmıştım. Ortaokul ile kıyaslanamayacak kadar büyük bir alan üzerinde
kurulu güzel bir binaydı Atatürk Lisesi’nin binası. Bahçenin bir yanında
basketbol sahaları bir yanında da futbol sahası vardı. Ayrıca kapalı spor
salonu da mevcuttu. 1960’ların Ankara’sında sanırım en büyük Lise kompleksi
Atatürk Lisesine aitti. Hatta bugünkü birçok üniversite kampüsüne bakınca
onlardan bile büyük bir yerleşime sahipti. Ortaokulda iyi bir öğrenci değildim.
Buraya gelince çok çalışıp bu okula lâyık olmak gerek diye geçirdim içimden.
Ne yazık ki içimden
geçirdiklerimi yaşama geçiremedim. İyi bir öğrenci olamadım Atatürk Lisesinde.
Edebiyata meraklıydım. Fen derslerine sıra geldiğinde onları bırakıp roman
okumaya dönüyordum. Bütün ünlü edebiyatçıların kitaplarını okuyordum. Daha o
yaşta Sartre’ı, Camus’yü, Steinbeck’i, Dostoyevski’yi okumuştum. Bir yandan da
polisiyeleri okuyordum: Scherlok Holmes, Arsene Lupin, Hercules Poirot. Ama
benim kahramanım James Bond idi. O arada matematik ve fen derslerim zayıf
gidiyordu. Yıl bittiğinde Geometri, Kimya ve Coğrafya’dan ikmale kalmıştım.
İkmal sınavlarına girdim. Önce Coğrafya sınavının sonucu belli oldu. Ondan
geçmiştim. İki gün sonra Geometri sınavının sonucu belli oldu, ondan kalmıştım.
Bu durumda Kimya sınavının sonucunu öğrenmeme gerek kalmamıştı çünkü ondan
geçmiş olsam bile sınıfta kalıyordum. Babam, genellikle bu gibi durumlarda
kızardı. Bu kez hiç öyle yapmadı. Bana moral verecek konuşmalar yaptı. Hatta
eğer bu dersleri sevmiyorsam motor sanat enstitüsü gibi okullara geçmeyi
düşünmem gerektiğini söyledi. Belki o konularda daha başarılı olabilirdim. Bu
düşünce benim aklıma hiç yatmamıştı. Ama bütün lise yaşamım boyunca her
başarısızlığımda karşıma çıkan bir düşünce olarak karabasan gibi aklımda yer
etti.
İkinci yıl başlamıştı. Benimle
birlikte sınıfta kalan bir arkadaşımla birlikte yeniden birinci sınıfa
gidiyorduk. Bu kez işi sıkı tutmuştum. Edebiyat kitaplarını bir yana bırakmış,
her gün düzgün matematik, fizik, kimya çalışmaya başlamıştım. Aradan 15 gün
geçti. Bir gün gazetelerde Milli Eğitim Bakanlığı’nın tek dersten sınıfta
kalanlar için bir sınav hakkı daha tanıdığına ilişkin bir haber çıktı. Okulda
soruşturdum. Haber doğruydu. Bir hafta sonra tek dersten kalanlar için sınav
yapılacaktı. Evde herkes çok sevinçliydi. Ama ben o kadar sevinememiştim. Çünkü
henüz tek dersten kalıp kalmadığımı bilmiyordum. Geometri'den kaldığımı öğrenince
kimya sınavının sonucunu öğrenmemiştim.
Durumu öğrenmek için okula
gittim. Sınav kâğıtları ve notları Müdür Yardımcısı Faruk beydeydi. Faruk bey,
beden eğitimi hocasıydı, boks yaptığı için ve öğrencileri biraz da dayakla
cezalandırdığı için öğrenciler ona Boksör Faruk diyorlardı. Kapısını çaldım ve
içeri girdim. Masasında oturmuş bir şeyler okuyordu. Başını kaldırıp bana baktı
ve “Ne var” diye sordu. Ben de durumumu anlattım ve sonunda tek dersten kalıp
kalmadığımı ve sınava girip giremeyeceğimi öğrenmek istediğimi, onun için kimya
sınavından geçip geçmediğimi öğrenmek için geldiğimi söyledim. Faruk bey
oturduğu yerden fırladı bir hamlede benim yanıma gelip bir tokat attı bana. Ben
ne olduğunu anlayamadan başladı bağırmaya “Defol git ilgisiz herif, tek dersten
kalıp kalmadığını bilmiyormuş. Bak sen şu ilgisizliğe? Sana sınav sonucunu
filan söylemeyeceğim. Defol git.” Öylece kalakalmıştım. Ne yapacağımı şaşırmış
halde odadan çıktım, koridorda yürümeye başladım. Karşıdan Edebiyat öğretmenim
Enise hanım geliyordu. Edebiyata olan merakımı bilir, beni severdi. Edebiyat ve
kompozisyon dersi notlarım iyiydi. Perişan halimi görünce merak etti “Ne oldu
sana böyle?” diye sordu. Ben de durumu anlattım. Beni dinledi ve “Olur mu öyle
şey sen gel benimle” dedi. Önde Enise hanım, arkada ben Faruk hocanın odasına
girdik. Enise hanım “Hocam, Mahfi benim öğrencimdir, iyi çocuktur, bir hatadır
yapmış, affedin gelin notunu söyleyin” dedi. Boksör Faruk bana sinirli sinirli
bakarak ve söylenerek kalktı cebinden bir anahtar çıkardı ve köşedeki çelik
dolabın kapısını açarak içinden bir dosya çıkardı. “Ne sınavıydı seninki?” diye
sordu sinirli bir sesle. Sesim titreyerek “Kimya” dedim. Faruk hoca kimya
sınavı sonuçlarını gösteren listeyi bulunca “Adın, soyadın, numaran” dedi. Ben
de sırayla söyledim. Bir yandan da içimden bildiğim bütün duaları ediyordum
sınavı geçmiş olayım diye. Çünkü kalmışsam adam bana bir tokat daha atabilirdi.
Enise hanım da sonucu merakla bekliyordu. Listeye baktı, buldu ve “6 alıp
geçmişsin” dedi ve devam etti “Şimdi git tek ders sınavına hazırlan. Eğer
geçemezsen beni yine karşında bulacaksın haberin olsun” dedi. Teşekkür ettim,
Enise hanım da teşekkür etti, birlikte çıktık. Enise hanım “Bak Mahfi bu büyük
bir fırsat, bir hata, bir şanssızlık olmuş ikmale kalmışsın ama şans imdadına
yetişmiş tek ders sınavı çıkmış. Ne yap, et, çalış bu sınavı ver ve sınıfını
geç” dedi. Ben, Enise hanıma defalarca teşekkür edip sınıfı geçeceğime söz
verdikten sonra sevinçle eve döndüm. Evdekilere müjdeyi verdim. Babam hemen Kız
Lisesinin matematik öğretmeni Abdülkadir beyi aradı ve o gün Abdülkadir hocayla
özel derslere başladık. Bir hafta boyunca Abdülkadir beyden hızlandırılmış
geometri dersi aldım.
Sınava girdim. Sınavı geçmeyi kendimden
çok Enise hanım için istiyordum. Kadını mahcup etmemeliydim. Sonuçta sınavdan 6
alıp sınıfı geçtim. İkinci sınıfa gittim. Edebiyat öğretmenim yine Enise
hanımdı. Sınıfı geçtiğimi söyledim. Beni kutladı. Bir daha da uzun yıllar tek
ders sınavı çıkmadı. Şans bana gülmüş, bir yıl kaybetmemi engellemişti.
Bütün ortaokul ve lise yaşamım
başarısızlıklarla dolu olarak geçti. Her yıl ikmale kaldım. Bazen şans yardım
etti, çoğu zaman da başarısızlıklarımdan dersler çıkardım ve liseyi kayıpsız
bitirip üniversiteye geldim. Üniversitede bambaşka birisi oldum. Düzenli
çalışan, ders kitaplarıyla yetinmeyip ek kitaplar okuyan biri olup çıktım.
Babam, hem şaşırıyor hem de çok seviniyordu.
Yaşam böyledir. Sürekli başarı
çok ender karşılaşılan bir durumdur. Bana sorarsanız çok da iyi bir durum
değildir. İnsan başarısızlıklarından ders çıkarmayı öğrenebilirse başarısızlığını ileride başarıya dönüştürebilir. Öte
yandan yaşam yalnızca ders kitaplarından ibaret de değildir. Düzgün ve düzenli
çalışmanın yanında eğlenmeye, gezmeye, kültürel aktivitelere, arkadaşlara
mutlaka zaman ayırmak gerekir. Bütün mesele iyi bir planlama yaparak her şeye
zaman ayırabilmektir. İnsan lisede bu planlamayı pek yapamaz belki ama üniversitenin ilk yılında bunu yaparsa mezun olduğunda mutlaka karşılığını alır. Bu konuda şu yazıma bakabilirsiniz:
http://www.mahfiegilmez.com/2014/10/universite-suresini-nasl-degerlendirmeli.html
http://www.mahfiegilmez.com/2014/10/universite-suresini-nasl-degerlendirmeli.html
Başarı üç şeyden kaynaklanıyor
diye düşünüyorum: (1) Çalışmak, (2) Başarısızlıklardan dersler çıkarabilmek,
(2) Zamanı iyi kullanmak.
Deneme konusunda
Geçen Yüzyılın İnsanları10 Haziran 2026Eleştiri Korkusu8 Haziran 2026Kötünün Yükselişi5 Haziran 2026Cesur Yeni Dünya30 Mayıs 2026155 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.