Babam Demişti ki
Çocukluğumda ve gençliğimde birçok
öğüt dinledim babamdan. Hepsi çok değerliydi. Ama bir tanesi var ki o
bambaşkaydı. Mülkiye’de öğrenciydim. Kafam karışıktı. Yaşıtlarım ikiye ayrılmış
kimisi sol derneklere, kimisi de sağ derneklere üye oluyor, o derneklerin faaliyetlerine
katılıyordu. Faaliyet dediysem daha çok karşıt görüşlülerle kavga faaliyetiydi
yapılanlar. Babam, akşamları evin balkonunda kendisine beyaz peynir, kavun gibi
yiyeceklerin olduğu bir tabak alır, bir kadeh de rakı koyar tek başına oturur,
yavaş yavaş rakısını içerdi.
Bir akşam benimle birlikte içmek
istediğini söyledi. Baba oğul karşılıklı oturduk bir yandan içtik bir yandan dertleştik.
Bana okulun nasıl gittiğini sordu. Bir yandan da iktisat bilgimi yoklayacak
bazı sorular soruyordu. Okulun iyi gittiğini söyledim ve sorularının hepsini
yanıtladım. Lisede iyi bir öğrenci olmadığım halde üniversitede müthiş bir
çıkış yapmama şaşırmış ve çok sevinmişti babam. Ama kafamın, siyasal konularda
karışık olduğunu da fark ediyordu. Kafamın karışıklığı sol derneklerden birine
girip girmemek konusundaydı. Babam da bunu fark ediyordu zaten. Bana “Oğlum”
dedi “ sen artık üniversitedesin ve ilk kez çok da iyi bir öğrenci oldun. Bunu
görüyorum ve seninle hiç olmadığı kadar gurur duyuyorum. İleride çok iyi bir
iktisatçı – yönetici olacağını hissediyorum. Sana karışmak ya da yön göstermek
artık benim işim değil. Sen kendi yönünü bulacak olgunluğa geldin. Nerelere
gidersin, kimlerle birlikte olursun bunlar artık senin karar vereceğin işler.
Bana düşüncemi sorarsan söylerim ama sormazsan da alınmam. Senin artık en
doğrusunu yapacağına güveniyorum. Sana bir tek şey söyleyeceğim, bir daha da
sen sormadığın sürece bu konularda hiç konuşmayacağım.”
Ben giderek artan bir merakla ne
söyleyeceğini beklerken o devam etti: “Sonunu görmediğin, neye ve kime hizmet
edildiğini bilmediğin, mantığına uygun düşmeyen hiçbir işe girme oğlum. En
takdir ettiğin, en sevdiğin arkadaşların, hocaların, tanıdıkların hatta ben
bile girmiş olsam bir işe girerken sadece bu dediğime göre karar ver. Sonu
nereye gider, kime ve neye hizmet ediliyor sorularını sor ve eğer alacağın
yanıtlardan tatmin olmazsan o işe girme. Böyle bir işe girmek sana dünyanın en
büyük çıkarını sağlayacaksa bile girme.” Bunları söyledikten sonra konuyu
değiştirdi. Bir süre de günlük olaylar ve futbol üzerine konuştuktan sonra
masadan kalktık.
Bu sözü hiç unutmadım: “Sana bir
çıkar sağlayacak olsa bile neye ve kime hizmet edildiğini bilmediğin işe
girme.” Ve hayatım boyunca da bu öğüde sadık kaldım.
Şimdilerde televizyonda koskoca paşalar, profesörler, genel müdürler, iş adamları, bürokratlar ve
siyasetçilerin üç kuruşluk çıkar için kime ve neye hizmet ettiklerini araştırıp
sormadan gönüllü olarak esarete girmiş olmaları gerçeğini şaşkınlık ve dehşetle izliyorum.
İnsanların çıkar uğruna bu kadar aşağılanmaya razı olmaları inanılır bir şey
değil.
Bana sorarsanız bunun tek bir
nedeni var: Bilimden ve bilimsel düşünceden ayrılmak. Bir zamanlar bir yazı
yazmıştım başlığı ‘Bilimden Ayrılanı Kurt Kapar’ idi. Merkez Bankası’nın faiz
kararıyla ilgili bir konuyu ele alıyordu yazı. Aslında o yazının başlığı tam da
bu konuya uygunmuş.
Atatürk, bunu yıllar önce görmüş
ve ‘hayatta en hakiki mürşit ilimdir’ diyerek yaşamda en gerçek yol göstericinin
bilim olduğunu söylemiş.
Çocuklarınızı küçük yaştan itibaren
bilime yönlendirin. Çünkü bilimden ayrılanı kurdun kaptığını yaşayarak gördük
artık.
Deneme konusunda
Geçen Yüzyılın İnsanları10 Haziran 2026Eleştiri Korkusu8 Haziran 2026Kötünün Yükselişi5 Haziran 2026Cesur Yeni Dünya30 Mayıs 2026137 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.