Umut Her Zaman Vardır
Yaşam dümdüz bir çizgi gibi
değildir, inişler ve çıkışlarla devam eder gider. O inişlerde ve çıkışlarda
umutlar, umutsuzluklar, başarılar, başarısızlıklar, hayaller, hayal
kırıklıkları vardır. Bazen insan umutların tümüyle tükendiğini hisseder ve
kendisiyle ilgili ciddi kararlar alır. Başka bir işe başvurmak, başka bir kente
göç etmek, hatta başka bir ülkeye gidip yerleşmek gibi. İnsan umudunu
yitirdiğinde yaşamının anlamı da kalmaz. Onun için umut bitmez, ama ileride
yeniden canlanacağı ana kadar geçici olarak tükenme aşamasına gelebilir.
Hukuka, bağımsız yargıya, işlerin
düzelebileceğine olan umudumuzu yitirdik. Umutlar tükendi. Son ana kadar hala
bir hukuk kırıntısı kalmış mıdır acaba diye bekledik. Kalmamış. Bana hep sordu
gençler: “Hocam hala umutlu musunuz?” diye. Ben de hep aynı yanıtı verdim:
“Umut her zaman vardır.” Liseleri ziyarete gittim, gençlerle ekonomi ve sosyal
sorunlar üzerine sohbet ettim. Çıkarken çoğu yanıma gelip “yabancı ülkelere
nasıl vatandaş olunabileceğini” sordu. Her seferinde “bunu asla düşünmeyin,
gidip oralarda okusanız bile ülkenize dönmeyi burada bu topluma yararlı olmayı
düşünün” dedim. Bir seferinde arkamdan bir kız öğrencinin arkadaşlarına “iyi
adam ama biraz eski kafalı, yabancı ülkelere vatandaş olmayın diyor” dediğini
duydum.
Burası bizim ülkemiz, başka
Türkiye yok. Gün gelir umutlar tükenmiş gibi olur ama gün gelir umutlar yeniden
doğar. Ben böyle zamanlarda hep Mustafa Kemal’i düşünürüm. 19 Mayıs 1919’da
Samsun’a çıktığında kafası ve yüreği Türkiye’yi işgalden kurtarmak ve çağdaş
uygarlığı yakalayabilecek yepyeni bir ülke kurmak fikriyle doluydu. Oysa
koşullar berbattı. Nutuk’un o günün koşullarını anlatan açılış cümlelerini
okuduğunuzda aynı gemiyle niçin İstanbul’a dönüp bu işlerden vazgeçmediği
düşüncesi yanıp söner kafanızda. Oysa o bunu aklına bile getirmeden umudunun
peşinden gitti.
Bugün tarikatların, saçma sapan
derneklerin, din bezirganlarının elinde Atatürk’ün çağdaş uygarlık idealinden
kopmuş görünen bir ülke var. O gün de öyleydi. Koskoca bir imparatorluk Sevr
Antlaşmasıyla kıskaca alınmış, bir zamanlar yönettiği Yunanistan’ın işgaline
uğramış, umudunu yitirmiş bir konumdaydı. İnsanlar parça parça bir yerlerde
çete savaşı veriyor olsa da toplum, genelde umudunu yitirmiş, kaderine razı
olmuş, Sevr’in çizdiği daracık sınırlara sıkışmayı bekler havadaydı.
Türkiye bu sıkıntıları,
saçmalıkları, bilim dışılıkları aşacak güce sahiptir. Bugünler geçecek. Hukuk
yine üstün olacak, yargı bağımsız olacak, erkler ayrımı yeniden gerçekleşecek,
medya yine doğruları yazabilecek, üniversite safsata yerine yine bilimle
uğraşmaya başlayacak hiç merak etmeyin. Benim merak ettiğim bir tek şey var:
Kaybettiğimiz zamanı geri kazanabilecek miyiz? Çünkü Osmanlı’nın 18’inci
yüzyılda kaybettiği aydınlanmayı biz kısmen ancak 20’nci yüzyılın başında
Atatürk Devrimleriyle yakaladık. Ve ne yazık ki 21’inci yüzyılın başında onları
yine kaybettik. Kaybettiğimiz zamanda başkaları farkı açtı gitti, biz hala orucu
nelerin bozduğuyla uğraşıyoruz.
Bütün bu karamsar görüntülerin
umutları tükenme noktasına getirdiği doğrudur. İnanılmaz bir beyin göçü dalgası
yaşandığı da doğrudur. Her şeye karşın umut her zaman vardır.
Umudun tükenmiş göründüğü an,
yeni umutların doğmaya başladığı andır.
Deneme konusunda
Geçen Yüzyılın İnsanları10 Haziran 2026Eleştiri Korkusu8 Haziran 2026Kötünün Yükselişi5 Haziran 2026Cesur Yeni Dünya30 Mayıs 2026220 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.