Üç Öğretmen Bir Öğrenci
İlkokul öğretmenim
Ankara’da Yüksel Caddesi’nde
Mimar Kemal İlkokuluna gidiyordum. Öğretmenim Nermin hanımdı. O zaman
bilemezdim tabii ama sonradan onun kadar kaliteli bir öğretmenden ders aldığım
için ne kadar şanslı olduğumu çok düşündüm. Düzgün Türkçesi, saygıyla sevgiyi
bir arada uyandıran otoritesi ve bize bir şeyler öğretebilmek için çırpınışını o
zaman değilse de sonradan çok takdir ettim.
Bir gün sınıfta yaptığım bir
serserilikten dolayı bana çok kızmış ve o kızgınlıkla annemi görmek istediğini söylemişti.
Bizim sınıfta bir akrabamızın kızı vardı. Benim niyetim anneme bir şey
söylemeyip Nermin hanımın o konuyu unutmasını beklemekti. Yani olayı zamana
yayarak unutulmaya terk edecektim. Ne var ki bizim akraba kızı yemeyip içmeyip
anneme gidip “teyzeciğim öğretmen sizinle Mahfi hakkında görüşmek istiyor” deyince
benim zamana yayma yaklaşımım çökmüş oldu. Annem bu durumu kendisinden
gizlediğim için bana kızdı ama babama söylemedi. Bu gibi durumlarda beni hep
korumaya alırdı.
Ertesi gün annem de benimle
birlikte geldi okula. Ders başlamadan önce öğretmenler odasına gitti ve Nermim
hanımla görüştü. Ben dışarıda heyecanla sonucu bekliyordum. Kafamda hep annemin
öğretmenin şikayetini babama söylemesini önlemek için neler yapabileceğimi kurguluyordum.
Biraz sonra annem dışarı çıkınca hemen yanına koştum ve “Ne diyor?” diye
sordum. “Hiç” dedi “Ben sizi çağırtmadım ama madem geldiniz size bir çay ikram
edeyim dedi birer çay içip biraz sohbet ettik o kadar. Galiba bizim kız yanlış
anlamış” dedi. Şaşkınlık içindeydim ama bu şaşkınlığımı belli etmeyip “Ben size
bir şey yok demedim mi” der gibi bir havaya büründüm. Demek ki sınıfta bana söylediği sözleri bir
anlık kızgınlıkla söylemişti ve hatırlamıyordu bile. Çocuk aklımla onu düşündüm
ve Nermin hanımın gösterdiği büyüklüğü bir kenara yazdım.
Lise müdür yardımcısı ve edebiyat öğretmenim
Mimar Kemal Ortaokulu birinci sınıftan itibaren matematik
ve fen derslerinden sıkıntım olmaya başladı. Bu sıkıntı liseyi bitirene kadar
sürdü. Her yıl 2 – 3 dersten ikmale kalıyordum. Bunlardan birisi mutlaka
matematik oluyordu. Her yaz özel dersler alıyor ve ancak öyle geçiyordum
sınıfı. Babam hem ablamın hem de benim kolej giderimi karşılayamayacağı için
beni devlet okuluna göndermişti ama sonuçta özel derslerin parası da kolej
ücretine yakın tutmaya başlamıştı.
Lise 1’de üç dersten ikmale kalmıştım: Coğrafya, kimya,
geometri. Coğrafya hocası kurtarma sözlüsü yapacaktı. 20 – 30 sayfalık bir
bölüm vermişti çalışmamız için. Benim o gün futbol maçım vardı. Hiç çalışmadım
ve zayıf alarak ikmale kaldım. Bütün yaz zehir oldu. Herkes futbol oynuyor, ben
ders çalışıyordum. Aslında pek de çalışmıyor, çalışıyor gibi yapıyordum. İkmal
sınavlarına girdim peş peşe. Coğrafyadan 6 alıp geçmiştim. Geometriden 2 almış
ve kalmıştım. Kimya sınavının sonucunu öğrenmeme gerek bile yoktu. Çünkü geçmiş
olsam da fark etmiyordu. Nasıl olsa sınıfta kalmıştım. Babam hiç kızmadı. Oysa
zayıf aldığımda çok kızardı. Bana uzun uzun moral verdi: “Bu sana ders olsun”
dedi.
Gerçekten de sınıfta kalmak bana ders olmuştu. Daha okul
açılmadan başladım çalışmaya. Okul açıldı. Tekrar lise bire gitmek ağırıma
gitmişti. Bütün sınıf arkadaşlarım ikiye gidiyordu. Benimle beraber, Karaköseli
olduğu için Karaköse adını taktığım bir arkadaşım aynı sınıfa tekrar
gidiyorduk. Deli gibi ders çalışıyordum. Hocalar daha konuyu işlemeden ben
çalışıp hazırlanıyordum. Okullar açılalı on gün olmuştu ki Milli Eğitim
Bakanlığı tek dersten sınıfta kalanlar için bir sınav hakkı daha tanıdı.
Sınavlar bir hafta sonra yapılacaktı. Ben sevinemedim bile. Çünkü kimyadan
geçip geçmediğimi bilmiyordum.
Notların olduğu dosya müdür yardımcısı Faruk beydeydi.
Faruk bey, beden eğitimi öğretmeniydi. Boks yaptığı için adı boksör Faruk’a
çıkmıştı. Çok sert bir adamdı. Olur olmaz şeylerde dayak atardı. Herkes
korkardı. Çekinerek gittim odasına ve durumumu anlattım. Faruk bey masasından
fırladığı gibi yanıma gelip iki tokat attı bana “Defol” dedi “Senin gibi notunu
bile öğrenmemiş laubali bir adamın sınıfta kalması gerekir.” Ne kadar yalvarıp
yakardıysam da fayda etmedi, kimya notumu öğrenemedim. Babama ne anlatacaktım
şimdi ben. Üzgün bir şekilde yürürken edebiyat öğretmenim Enise hanımla
karşılaştım. Edebiyat ve Kompozisyon notlarım iyiydi. Beni severdi. Ne olduğunu
sordu ben de anlattım. “Gel benimle” dedi. Gittik Faruk beye. Faruk bey, Enise
hanımın ricasını kıramadı dosyayı açtı. Ben içimden bildiğim bütün duaları
tekrarlıyordum ki geçer not almış olayım diye. Yoksa Faruk beyden bir dayak
daha yemem kaçınılmaz görünüyordu. Faruk bey “6 alıp geçmişsin” dedi. “Git
şimdi bir haftada geometriyi halletmeye bak. Sonuca ben bizzat bakacağım.
Geçemezsen yandın.”
Hemen eve gidip müjdeyi verdim. Babam çaresiz bana
geometri hocası tutup yine özel ders aldırdı. Özel dersin saati 20 liraydı.
Sonuçta geometriden de 6 alıp geçtim sınıfı. Ve tabii geçer geçmez ders
çalışmayı derhal bırakıp tekrar futbolun sihirli çağrısına uydum. Babam zaman
zaman anneme “bu çocuğu liseden alıp ta meslek okuluna mı versek” derdi. Annem
karşı çıkardı ama her veli toplantısında benim notlarımı gördükten sonra o da
aynı düşünceye kapılmaktan kendini alamazdı.
(Bu ikinci öykü Light Günlük (Remzi Kitabevi yayını) adlı
kitabımdan alınmıştır.)
Bütün öğretmenlerimizin
öğretmenler günü kutlu olsun.
Genel konusunda
Tuncer Bulutay'ın Ardından7 Aralık 2021Geçmişten Dijital Geleceğe16 Ekim 2020Okuduğum Kitaplardan Seçmeler2 Ağustos 2020Devlet Adamı Deyince14 Haziran 202022 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.