Pıtırtı
9 yaşındaydım. O zaman Ankara'da
oturuyorduk. Demokrat Parti iktidardaydı, Adnan Menderes başbakandı. Menderes
"her mahallede bir milyoner yaratacaklarını" söylüyordu. Hürriyet
Gazetesinde bir ilân çıkmıştı. Pıtırtı nedir diye soruyor ve üç yanıt seçeneği
sıralıyordu: Fıkra kitabı, hikaye kitabı ve şiir kitabı. Ablam bu soruyu evde
herkese sordu. Ben fıkra kitabı dedim. Doğru yanıt verenler arasında yapılacak
çekilişte kazananlara arsa verilecekti. Üç kardeşin yanıtları farklıydı. Annem
hepsini ayrı ayrı zarflara koyup gönderdi. Televizyonun olmadığı bir dönemin
eğlenceleri de bunlardı işte. Bir süre sonra bir mektup geldi. Doğru yanıtın
fıkra kitabı olduğu ve benim çekilişte bir arsa kazandığım yazılıydı. 9 yaşında
gayrimenkul sahibi olmuştum. Belki de Menderes'in kastettiği milyoner adaylarından
birisi bendim.
Mektuptan arsanın yerini gösteren bir de
plan çıkmıştı. Babam arabayla keşfe gitti. Etimesgut'un arkasında Yuva köyü
diye bir yerde dağ yamacında bir parselin 100 m2’lik bir hissesiydi. Babam
arsayı bulamadan geri geldi. Köylüler bir dağ yamacını tarif etmişler o da
uzaktan görüp gelmişti. İşlemleri yaptırmak için 50 TL masraf istiyordu
çekilişi düzenleyen şirket. Bir kısmı tapu kayıt harcı, bir kısmı başka
masraflar içindi, sanırım yarıya yakını da çekilişi düzenleyen şirkete
kalıyordu. Yani bir anlamda dağ başında para etmez bir arsayı paylara bölüp
hibe gibi göstererek satmış oluyorlardı.
Babam durumu anlamış bu işten vazgeçmeye
karar vermişti. Ne var ki etraftan "çocuğun kısmetine mani olmayın"
şeklinde gelen baskılara dayanamayınca parayı yatırıp tapudaki hisse kaydını
gösteren belgeyi aldı. Bu belgeyle birlikte 100 m2’lik arsaya yapılabilecek
villa projesini gösteren bir de sözüm ona plan vardı. Hayattaki ilk malvarlığım
olan o belgeleri çok uzun süre sakladım. Bir işe yarayacağını düşündüğüm için
değil, sadece hatıra değeri olarak. Sonra unuttum gitti. Bazen dosyalarımı
karıştırırken bu belgeyi gördüğümde aklımdan "kim bilir kimler işgal
etmiştir" diye düşünürdüm.
Hafta başından ortasına kadar cep
telefonumda bilmediğim bir Ankara numarası beni aradı durdu. Tanıdığım bir
numara olmadığı için geri dönüş yapmadım. Sonunda telefon tekrar çalıp da
arayan numaranın yine bu Ankara numarası olduğunu görünce merak edip açtım. Karşımda
bir emlak komisyoncusu vardı. Bana bu arsa payından söz ettikten sonra babamın
ve annemin adlarını okudu. Yaşım tutmadığı için arsa payında üçümüzün de adı geçiyordu.
Kayda göre 18 yaşında arsa benim olacaktı. Komisyoncu, bu arsa paylarını 2500 –
3000 TL arasında para ödeyerek topladığını ve benim payımı da aynı fiyatı
ödeyerek almaya hazır olduğunu söyledi. Çok şaşırdım. O arsa payının orada hala
işgal edilmeden durduğunu asla düşünmemiştim doğrusu. Ayrıca komisyoncunun
benim telefonumu nasıl bulduğuna da şaşırdım. Komisyoncu, muhtemelen TOKİ'nin
oraya inşaat yapacağını öğrenmiş, arsa paylarını toplamaya başlamıştı. Böyle
olduğunu bilmiyorum sadece tahmin ediyorum, yoksa 55 yıl sonra niye bu arsa
paylarını toplamaya çalışsın.
Satıp satmamak konusunda oldukça
tereddüt ettikten sonra satmaya karar verdim. Gidip uğraşacak halim yoktu
sonuçta. Belki ileride daha çok ederdi. Ama ben zaten işgal edilmiş olduğunu
düşünerek kafamdan silmemiş miydim o arsayı? Nasreddin Hoca'nın kaybettikten
sonra bulduğu eşeği gibi bulmuştum şimdi, fazla üstelemenin anlamı yoktu.
Sonuçta arsa payını 3000 TL’ye sattım. Komisyoncuya
işlemleri yapması için vekâlet çıkarmak üzere notere gittim. Noter beni tanıdı.
“Bunun gibi pek çok hibeden satış geliyor, İstanbul’dakiler biraz daha pahalıya
gidiyor, parselin tamamı olsa para ederdi ama bu kadar pay pek para etmiyor”
dedi.
55 yıllık bir öykü böylece sona ermiş
oldu.
Genel konusunda
Tuncer Bulutay'ın Ardından7 Aralık 2021Geçmişten Dijital Geleceğe16 Ekim 2020Okuduğum Kitaplardan Seçmeler2 Ağustos 2020Devlet Adamı Deyince14 Haziran 202043 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.