Yalnızlığımı Söylemeyin Kimseye
Nedense bir yalnızlık duygusu
çöktü üzerime bu aralar. Onca kalabalığın içinde olmama karşın yapayalnız
hissediyorum kendimi. Geçen akşam başladı bu yalnızlık duygusu. Arkadaşlarla
yemek yiyorduk. Herkesle bir şeyler konuşmama karşın kendi sesimi duyamıyordum.
Başkalarınınkini de. Bambaşka yerlerde yapayalnız dolaşıyordum sanki.
Bazen olur bu
bende. Sanki bu dünyada yaşamıyormuşum gibi. Hiç bir şeyi izlemez, hiçbir şeyi
gözlemlemez bulurum kendimi. Daha doğrusu bulamam. Eskiden böyle kaybolduğumda,
babama ya da anneme sorardım nerede olduğumu. Belki daha doğrusu nereye doğru
ilerlediğimi. Aslında bu soruyu onların da tam yanıtlayamayacağını biliyor
olmama karşın sorardım. En azından benim bir yanıt bulacağımı düşünmemi
sağlarlardı. Bu da bir şey. Artık onlar yok. Onun için yalnızlığımı daha çok
hisseder oldum böyle zamanlarda.
Ne zaman anneme gidip anlatsam
derdimi, ya da babama sorsam bulunduğum yeri, bir şeyler söylerlerdi bana.
Tuhaf tuhaf bakmazlardı. Oysa babamla konuşup ona derdimi açıp çözüm soracak
bilince ulaştığımda, yani aşağı yukarı ben 18 yaşındayken, babam şimdi benim
olduğum yaşlardaydı. Peki ama o zaman onun bilgeliğine artık benim de ulaşmış
olmam ve dolayısıyla kendi dertlerime çare üretir konuma gelmiş olmam
gerekmiyor mu? Olmuyor. Ben şimdi başkalarının sorularını yanıtlasam da kendi
sorularıma yol gösterecek olanlar yaşamıyor artık. Yani anlayacağınız ne zaman
dertlensem kendimi yalnız buluyorum.
Aslında sevmem yalnızlığı. Yani
yolculuğa yalnız çıkmayı, ya da yalnız başına yürümeyi hatta tek başına gidip
spor bisikletine binmeyi. Birileriyle sohbet etmeyi severim. Yalnızlık canımı
sıkar benim. Ama bazen öyle anlar olur ki yalnızlığı ararım. Kendimden bile
sıkıldığım zamanlar olur. Kendimin bile bana fazla geldiği anlar. Alır başımı giderim.
Uzun uzun yürür hiç bir şey düşünmeden boş boş bakarım çevreme. Geçenlerde
böyle bir duygu anında kalktım gittim Belgrat ormanına yürümeye. Tam 6
kilometrelik bir yürüyüş parkuru. Olağanüstü güzel, bol oksijenli bir yer.
Aşağı yukarı 1 saatimi alıyor o parkuru tamamlamak. Başladım yürümeye. Tam
ortalarda bir yerde yağmur indi. Benim yazılarımı okuyanlar bilir severim
yağmurda yürümeyi. Ama öyle böyle değil sırılsıklam oldum. Arabaya binene kadar
farketmedim bile ıslandığımı. Arabaya bindiğimde o yalnızlık duygusundan bir an
için sıyrıldığımda farkettim sırılsıklam olduğumu.
Pianist filmini sinemalarda
gösterildiğinde izleyememiştim. Geçenlerde televizyonda izledim. Aslında güzel
bir film ama birçok benzeri olduğu için beni fazlaca kavramadı. Bir de bu
ikinci dünya savaşı ve Alman mezalimi temasından gına geldi artık. 1981 yılında
Londra’da kaldığım 1 yıl boyunca BBC ve ITN’de o kadar çok ikinci dünya savaşı
filmi ve belgeseli izlemiştim ki “acaba bu savaş devam mı ediyor” diye kuşkuya
kapılmaktan kendimi alamamıştım. Her neyse ben filmden çok piyanist Spillman’ın
(Adrien Brody) bir Nazi subayının isteği üzerine çaldığı Frederick Chopin’in
ballad’ından etkilendim. Film biter bitmez arşivimi karıştırdım. Bendeki cd’de
Ivan Moravec seslendirmiş Chopin’in parçalarını. Filmde seslendirilen parçayı
dinlerken müziğin ortalarında bir yerde iyiden iyiye yalnızlığa kapılmış buldum
kendimi. Chopin’in müziği her nedense bu duyguyu yaratıyor bende. Sonra birden
aklıma geldi. Babam her nerede bir piyano görse, oturur başlardı Chopin’in
parçalarını seslendirmeye. İşte buydu bendeki yalnızlık duygusunun kaynağı.
Filmde tekrar duyunca anladım birden. Herhalde bir süre önce bir yerlerde
duymuştum Chopin parçasını ve başlamıştı yalnızlık duygusu beni sarmaya. Sonra
sorularımı yanıtlayacak kimse kalmadığı gerçeği düşmüştü aklıma.
Kaç yaşında olursan ol derdini
anlatacak baban ya da annen varsa yalnızlık çekmeyeceksin demektir.
Not: Bu yazı ilk kez Radikal
Gazetesinde 27 Kasım 2005’de yayınlandı.
Deneme konusunda
Geçen Yüzyılın İnsanları10 Haziran 2026Eleştiri Korkusu8 Haziran 2026Kötünün Yükselişi5 Haziran 2026Cesur Yeni Dünya30 Mayıs 2026135 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.