30 Ağustos 1922
Türk ordusunun, İtilaf Devletlerinin
desteklediği Yunan ordusuna karşı giriştiği genel saldırıyı tanımlayan Büyük
Taarruz, Kurtuluş savaşının en önemli aşamasıdır. 21 Ağustos 1922’de taarruz
emri verilmiş, 26 Ağustos’ta saldırı başlatılmış, 30 Ağustos Başkumandanlık
Meydan Muharebesinde Yunan kuvvetleri yenilmiş ve 9 Eylül’de Türk ordusunun
İzmir’e girmesiyle Büyük Taarruz sonuçlanmıştır. Yunan kuvvetleri 18 Eylül’de
Anadolu’yu tamamen terk etmiştir.
Saldırının başlayacağı 26 Ağustos
gecesini Nazım Hikmet, Kuvayı Milliye Destanı’nda 8. Bap’ta ‘26 Ağustos Gecesi
Saatler’ başlığı altında şöyle anlatıyor:
“Dağlarda tek
tek
ateşler yanıyordu.
Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki
şayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden
güzel, rahat günlere inanıyordu
ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,
birdenbire beş adım sağında onu gördü.
Paşalar onun arkasındaydılar.
O, saati sordu.
Paşalar : “Üç” dediler.
Sarışın bir kurda benziyordu.
Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.
Yürüdü uçurumun başına kadar,
eğildi, durdu.
Bıraksalar
ince, uzun bacakları üstünde yaylanarak
ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak
Kocatepe'den Afyon Ovası'na atlayacaktı.”
Sonrasını Mustafa Kemal anlatıyor
Nutuk’ta:
“…26 Ağustos sabahı
Kocatepe’de hazır bulunuyorduk. Sabah saat 5.30’da topçu ateşimizle taarruz
başladı. Efendiler, 26/27 Ağustos günlerinde, yani iki gün içinde, düşmanın
Karahisar’ın güneyinde 5 ve doğusunda 20 – 30 kilometre uzunluğundaki müstahkem
mevkilerini düşürdük. Yenilen düşman ordusunun bütün kuvvetlerini, 30 Ağustos’a
kadar Aslıhanlar yöresinde kuşattık. 30 Ağustos’ta yaptığımız savaş sonunda
(Başkomutan savaşı) düşmanın ana kuvvetlerini yok ettik ve esir aldık. Düşman
ordusunun başkumandanlığını yapan General Trikopis de esirler arasına girdi.
Demek ki tasarladığımız kesin sonuç beş günde alınmış oldu. 31 Ağustos 1922
günü ordularımız ana kuvvetleriyle İzmir’e doğru yol alırken, diğer
birlikleriyle de düşmanın Eskişehir’in kuzeyinde bulunan kuvvetlerini yenmek
üzere ilerliyordu.”
“Efendiler, Başkomutan
Savaşı’nın sonuna kadar her gün büyük başarılarla gelişen taarruzumuzu, resmi
bildirilerde pek önemsiz harekâttan ibaret gösteriyorduk. Maksadımız, durumu
mümkün olduğu kadar dünyadan gizlemekti. Çünkü düşman ordusunu tamamen yok
edeceğimizden emindik. Bunu anlayıp düşman ordusunu felaketten kurtarmak
isteyeceklerin yeni teşebbüslerine meydan vermemeyi uygun görmüştük. Gerçekten,
bizim hareketimizi sezdikleri zaman ve taarruzumuzun arkasından bize başvuranlar
olmuştur. Örnek olarak biz taarruza devam ettiğimiz sırada, Bakanlar Kurulu
Başkanı olan Rauf Bey’den (Rauf Orbay), ateşkes konusunda İstanbul’dan haber
geldiğini bildiren 4 Eylül 1922 tarihli bir telgraf almıştım.”
“Doğrudan doğruya bana gönderilen
bir telsiz telgrafta da, İzmir’de İtilâf Devletleri konsoloslarına benimle
görüşmelerde bulunma yetkisinin verildiği bildirilerek, onlarla hangi gün ve
nerede buluşabileceğim soruluyordu. Buna verdiğim cevapta da 9 Eylül 1922’de
Kemalpaşa’da görüşebileceğimizi bildirmiştim. Gerçekten de, söz verdiğim gün,
ben Kemalpaşa’da bulundum. Fakat görüşme isteyenler orada değildi. Çünkü
ordularımız, İzmir rıhtımında ilk verdiğim hedefe Akdeniz’e ulaşmış
bulunuyorlardı.”
Türk Kurtuluş Savaşı, yıllardır emperyalizmin baskısı altında ezilmiş
bütün halklara, bu ezilmişliğin bir kader olmadığını ve kendi kaderlerini
kendilerinin belirleyebileceğini göstermiş müthiş bir başkaldırıdır. O
inanılmaz başkaldırının başkomutanı Mustafa Kemal Atatürk’ün ve Kurtuluş
Savaşımızın bütün kahramanlarının aziz hatıraları önünde saygıyla eğiliyor,
ulusumuzun en büyük bayramı olan 30 Ağustos Zafer Bayramını kutluyorum.
Genel konusunda
Tuncer Bulutay'ın Ardından7 Aralık 2021Geçmişten Dijital Geleceğe16 Ekim 2020Okuduğum Kitaplardan Seçmeler2 Ağustos 2020Devlet Adamı Deyince14 Haziran 202092 yorum
Yorumlar ve yanıtlar Blogger'ın kendi sisteminde yazılır ve okunur; tema bunu değiştirmez. Bu önizleme salt okunurdur.